Jak rozpoznać zaburzenia integracji sensorycznej?

Coraz częściej mówi się nie tylko o rozdrażnieniu niemowląt, problemach ze snem czy płaczliwości, ale o zaburzeniach integracji sensorycznej, które wymagają pomocy specjalistów. Dzięki odpowiednio opracowanemu planowi terapeutycznemu i ćwiczeniom układ nerwowy zaczyna prawidłowo odbierać oraz interpretować informacje dostarczane przez zmysły z otoczenia oraz własnego organizmu. Jak rozpoznać zaburzenia integracji sensorycznej? Dzielą się one na trzy poniższe typy.

Typ 1 – nadwrażliwość na bodźce sensoryczne

Nadwrażliwość sensoryczna u najmłodszych przejawia się reakcją lękową, płaczem, agresją i buntem w starszym wieku. Niemowlęta nadwrażliwe sensorycznie nie znoszą przytulania, noszenia, kołysania, ale też niektórych konsystencji smaków oraz zapachów. Charakterystyczne dla nadwrażliwości na bodźce sensoryczne są także zaburzenia opozycyjno-buntownicze.

Typ 2 – obniżona wrażliwość sensoryczna

W ramach obniżonej wrażliwości na bodźce dzieci wymagają silnej stymulacji, aby zostały one zauważone przez system nerwowy. Dzieci mające tego typu problemy nie są zainteresowane otoczeniem. Co więcej, potrzebując stymulacji, lubią głośne dźwięki oraz intensywne kołysanie. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że mają obniżony próg odczuwania bólu.

Typ 3 – poszukiwanie stymulacji sensorycznej

Trzecim typem tytułowych zaburzeń jest poszukiwanie stymulacji sensorycznej. Dzieci z tym zaburzeniem wykazują stałą aktywność ruchową, co ma związek z dążeniami do zaspokojenia potrzeb sensorycznych.