Stan padaczkowy

W leczeniu stanu padaczkowego kluczową rolę odgrywa eliminacja prawdopodobnej jego przyczyny. Równie ważne jest farmakologiczne jego przerwanie, a także ochrona podstawowych parametrów życiowych i ich obserwacja.

Zadbać należy tutaj o drożność dróg oddechowych, na przykład przez umieszczenie w jamie ustnej rurki ustno – gardłowej. Pomocne okazać może się również założenie większego wkucia obwodowego i wdrożenie tlenoterapii biernej.

Osobie w stanie padaczkowym leków nie należy podawać doustnie, lecz dożylnie, a następnie domięśniowo, doodbytniczo lub doszpikowo. Niezbędne jest także walczenie ze skutkami kryzysu fizjologicznego oraz metabolicznego, jak hipertermia, hipogliikemia, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie czy kwasica mleczanowa.

Zaleca się również wykonanie podstawowych badań krwi, elektroencefalogramu, tomografii komputerowej, a na późniejszym etapie – rezonansu magnetycznego. W przypadku występowania gorączki, należy przeprowadzić także punkcję lędźwiową oraz pobrać płyn mózgowo – rdzeniowy na posiew.

W przypadku podejrzenia napadu bezdrgawkowego, konieczne może okazać się wykonanie elektroencefalogramu i podanie diazepamu albo lorazepamu. W badaniach laboratoryjnych można wykryć ich przyczynę. Najczęściej są to: toksyczność leków, zaburzenia elektrolitowe, hiperglikemia nieketonowa czy ogniskowe uszkodzenie mózgu. Nierzadko, pacjenci z bezdgragowym stanem padaczkowym są mylnie rozpoznawani i leczeni na oddziałach psychiatrycznych.