Kołdra obciążeniowa w terapii zaburzeń integracji sensorycznej

Zaburzenia integracji sensorycznej polegają na niewłaściwej organizacji bodźców sensorycznych, docierających do mózgu poprzez zmysły. Uniemożliwia to prawidłową reakcję na wrażenia płynące z otoczenia.

Zaburzenia integracji sensorycznej mogą objawiać się nadwrażliwością na bodźce zmysłowe lub przeciwnie – zbyt małą wrażliwością na nie. Dzieci kierowane są na terapię najczęściej po zaobserwowaniu u nich niepokojących objawów, takich jak: nadpobudliwość, kłopoty z koncentracją, agresywne zachowania, lękliwość, brak kontroli nad emocjami, problemy z motoryką małą i dużą.

Leczenie prowadzone jest pod okiem specjalistów i polega głównie na zajęciach ruchowych. Jako wsparcie dla niego coraz częściej stosuje się kołdry obciążeniowe. Obecnie pomagają one w terapii różnych schorzeń psychicznych i fizycznych, choć pierwotnie powstały z przeznaczeniem do leczenia zaburzeń integracji sensorycznej.

Kołdry obciążeniowe są wypełnione granulatem ze żwirku akwarystycznego lub szklanej mączki, który równomiernie rozkłada się na ciele tworząc głęboki nacisk. Oddziałuje on na układ proprioceptywny, odpowiadający za czucie głębokie (daje on świadomość położenia własnego ciała). A to z kolei pomaga w problemach związanych z koordynacją ruchową i utrzymaniem równowagi.

Stosowanie kołdry sensorycznej przypomina delikatny masaż, który uspokaja, odpręża i daje poczucie bezpieczeństwa. Działa wtedy, gdy u chorego pojawia się lęk, niepewność czy agresja. Kołdrę obciążeniową stosuje się zarówno w nocy, jak i w dzień. Dziecko może zabrać ją ze sobą do szkoły czy na wycieczkę.

Należy jednak pamiętać o odpowiednim dostosowaniu kołder obciążeniowych do wagi i wzrostu dziecka. Najlepiej zrobić to pod okiem specjalisty, który dobierze odpowiednie wymiary.