Stan padaczkowy

Powtarzanie się napadu padaczkowego w krótkich odstępach czasu lub jego przedłużanie się jest określane mianem stanu padaczkowego. To jeden z neurologicznych stanów zagrożenia życia, w przebiegu którego chory poza pierwszą pomocą wymaga także specjalistycznego leczenia na oddziale intensywnej terapii lub neurologicznym. Jego opóźnienie lub zaniechanie może mieć poważne skutki ogólnoustrojowe i neurologiczne.

Definicja i rodzaje

O stanie padaczkowym mówi się wówczas, gdy trwa on dłużej niż 10 minut albo co najmniej dwa napady występują po sobie, bez powrotu świadomości. Napady, których czas trwania przekracza 5 minut, określa się mianem „zagrażającego stanu padaczkowego.”

Stan padaczkowy może przebiegać jako:

• Drgawkowy – to postać, która niesie za sobą większe ryzyko i wymaga natychmiastowego leczenia. Niekiedy bywa oznaką padaczki nie ogniskowej lub do takiego stanu dochodzi na skutek szerzących się zaburzeń z określonego obszaru padaczkorodnego.
• Bezdrgawkowy – rodzaj stanu pomrocznego objawiającego się zmianami w osobowości i zachowaniu widocznymi, jako paranoje, omamy czy zaburzenia pamięci. Może zostać wywołany przez napady częściowe złożone lub napady świadomości; niekiedy występuje u pacjentów w śpiączce.

Czynniki ryzyka

Stan padaczkowy najczęściej dotyczy skrajnych grup wiekowych – małych dzieci oraz osób starszych. U ponad 50% pacjentów, przed wystąpieniem stanu padaczkowego nie obserwowano wcześniej napadów, które mogłyby wskazywać na obecność choroby.

U 75% chorych w stanie padaczkowym, lekarzom udaje się wykryć ostrą przyczynę albo czynniki wywołujące jego wystąpienie. Zalicza się do nich między innymi gorączkę w przebiegu zakażeń, zmianę leków przeciwpadaczkowych, wystąpienie guza mózgu czy udary, urazy i niedotlenienie mózgu.