Nazywamy emocje. Pokonujemy nerwicę.

Z emocjami mamy do czynienia każdego dnia. Osoby bez obciążeń, jakimi mogą być różne zaburzenia psychiczne, radzą sobie zwykle bardzo dobrze z ich wyrażaniem. Przede wszystkim nie tłumią emocji, nie skrywają, a co za tym idzie, nie mają problemów ze stanami lękowymi występującymi w nerwicy. W terapii tytułowej choroby bardzo silnie podkreśla się fakt nazywania emocji i uczuć, dzięki któremu uwalniamy się z pokładów bezsilności mających wpływ na pojawienie się nieuzasadnionego lęku.

Kiedy pojawiają się emocje?

Emocje stanowią odpowiedź na nasze myśli, wyobrażenia, zachowania oraz sytuacje dziejące się wokół nas. Pojawiają się szybko, dlatego proces nauki ich zrozumienia i umiejętnego wyrażania oraz kontrolowania uczuć jest procesem długim, niemniej jednak skutecznie pomaga pacjentom w terapii nerwicy lękowej. Nauka kontrolowania uczuć, czyli przede wszystkim nazywania ich w celu zrozumienia zapobiega niekontrolowanym wybuchom emocji, które jak wiadomo, są szkodliwe dla zdrowia, ale też dla innych z otoczenia.

Podłoże nerwicy lękowej

Podłożem do wykształcenia się nerwicy jest zwykle ostre wychowywanie przez rodziców, restrykcyjne, perfekcjonizm, jak również kolejna skrajność, czyli zupełny brak opieki, troski, a zarazem brak poczucia bezpieczeństwa. W każdym z tych przypadków dziecko zostaje samo ze swoimi myślami i oczywiście emocjami oraz uczuciami. Wieloletnie skrywanie ich przed światem niestety bardzo źle rokuje w ramach zdrowia psychicznego.

Jeśli jako dzieci dostajemy od rodziców wsparcie w postaci rozumienia swoich emocji, w dorosłym życiu istnieje bardzo małe ryzyko pojawienia się nerwicy lękowej. Rolą rodziców jest uczenie młodego człowieka nazywania i rozpoznawania emocji.

Zapamiętaj, że im mniej uświadamiasz sobie własne emocje, tym więcej lęku przeżywasz. Maleje on wyłącznie wtedy, gdy umiesz kontrolować uczucia, co oznacza, że przyzwalasz na doświadczanie prawdziwego siebie.

Dzienniczek uczuć – skuteczna pomoc w dorosłym życiu

Prowadzenie dzienniczka uczuć przez co najmniej 60 dni to doskonałe przyjrzenie się własnej osobie. Aby nauczyć się doświadczać prawdziwego siebie, czyli minimalizować lęki koniecznie potrzebujemy nazywania emocji. Prowadzenie dzienniczka polega na opisywaniu ważniejszych sytuacji każdego dnia i towarzyszących im uczuć. Można korzystać z poniższych dwóch schematów.

1. Uczucie … gdy … sytuacja
2. Sytuacja … gdy … uczucie

Uczucia: akceptacja, bezradność, ból, ciepło, czułość, euforia, fascynacja, furia, głód, gniew, irytacja, lęk, litość, miłość, nadzieja, niechęć, nienawiść, niepewność, niepokój, nieufność, niezadowolenie, obawa, odrzucenie, onieśmielenie, panika, pożądanie, poczucie bezpieczeństwa, poczucie krzywdy, poczucie mocy, poczucie osamotnienia, poczucie winy, podziw, pogarda, pogoda ducha, pragnienie, przerażenie, przygnębienie, przyjaźń, przyjemność, przykrość, radość, rozżalenie, rozczarowanie, rozdrażnienie, rozpacz, samotność, serdeczność, smutek, spokój, strach, sympatia, tęsknota, ufność, ulga, upokorzenie, wściekłość, wrogość, wstyd, złość, zażenowanie, zachwyt, zakłopotanie, zatrwożenie, zawiść, zazdrość, zdenerwowanie, zranienie, zwątpienie, życzliwość.