ADHD w szkole, czyli jak pomóc nadpobudliwym uczniom

Zespół nadpobudliwości wraz z deficytem uwagi to zaburzenie, które naprawdę potrafi skomplikować życie dziecka. ADHD najczęściej kojarzy się z niegrzecznymi, butnymi, nierzadko agresywnymi dziećmi i to skojarzenie, zależnie od stopnia zaburzeń, nie jest dalekie od prawdy. Nic więc dziwnego, że dzieci cierpiące z powodu ADHD mają duże trudności w szkole.

Trudności w edukacji z ADHD wynikają niejako z zaburzeń na dwóch płaszczyznach. Pierwsza dotyczy nadpobudliwości ruchowej, która jest elementem przeszkadzającym nie tylko nauczycielom, oczekującym uwagi oraz pewnego rodzaju dyscypliny, ale również innym dzieciom. Nadpobudliwe maluchy mogą mieć również problemy w kontaktach z rówieśnikami, którzy mogą je uważać za dziwne, niebezpieczne czy agresywne, co dodatkowo może pogłębiać problem spychania chorych dzieci na margines czy ich alienacji np. w klasie. Drugą sprawą jest deficyt koncentracji, który w możliwie najwyższym stopniu utrudnia naukę czegokolwiek. To, co dla zdrowego dziecka jest naturalnym przyswajaniem wiedzy, dla dziecka dotkniętego ADHD jest ogromnym wyczynem wymagającym wprost nieziemskiej mocy. Brak koncentracji na lekcjach jest jeszcze dodatkowym problemem. Jak więc pomóc maluchowi z ADHD, aby lata szkolne nie były dla niego permanentnym, bolesnym wyzwaniem? Przede wszystkim ciągle, nieustannie ćwiczyć oraz monitorować jego reakcję zarówno na podane leki, jak i postępy w terapii. Opieka nad dzieckiem dotkniętym tego rodzaju nadpobudliwością to przede wszystkim ogromne wyzwanie, duże pokłady cierpliwości oraz konsekwencja. Integracja leków z terapią oraz konsekwentnymi właśnie ćwiczeniami w domu, powinny przynosić pozytywne efekty, co znów będzie miało równie pozytywny wpływ na samego malucha. Kiedy sam będzie widział postępy oraz to, że wynikiem jego starań są same pozytywne emocje, prawdopodobnie mimo dużych trudności, będzie starał się jeszcze mocniej. Monitorowanie terapii znów jest istotne dlatego, że czasem mogą pojawić się problemy, które da się skorygować np. zmianą lekarza czy wyborem alternatywnej terapii.