Zaburzenia integracji sensorycznej. Jak je rozpoznać?

W Polsce zaburzenia integracji sensorycznej są znane od lat 90, choć na świecie diagnozuje się je od lat 60. Co należy o nich wiedzieć?

Integracja sensoryczna to umiejętność odbierania i organizowania bodźców docierających do mózgu za pośrednictwem zmysłów. Dzięki niej człowiek poprawnie reaguje w określonych sytuacjach i kontroluje swoją koordynację ruchową. Integracja sensoryczna odpowiada też za wykształcenie mowy i zdolności emocjonalne. Jej najsilniejszy rozwój rozpoczyna się już w okresie płodowym, trwa do trzeciego roku życia, a w pełni kończy w wieku siedmiu lat. Warto w tym czasie obserwować swoje dziecko, gdyż integracja sensoryczna nie zawsze musi funkcjonować prawidłowo. W takim przypadku mówi się o zaburzeniach integracji sensorycznej. Obejmują one: zaburzenia modulacji sensorycznej, zaburzenia ruchowe i zaburzenia różnicowania sensorycznego. Jak je rozpoznać u swojego dziecka?

Mogą o nich świadczyć: nieprawidłowy rytm snu, problemy z koncentracją i nauką, obniżona koordynacja ruchowa, opóźnienia w rozwoju mowy, trudności z przystosowaniem się do nowej sytuacji, niskie poczucie własnej wartości. Dziecko, które zdaje sobie sprawę ze swoich ograniczeń, może być nimi zdemotywowane lub odwrotnie, za wszelką cenę starać się je pokonać, co w przypadku niepowodzenia może przejawiać się frustracją i rozdrażnieniem.

Symptomy zaburzeń integracji sensorycznej nie są jednolite – w zależności od przypadku wywołują skrajnie różne zachowania. I tak, dziecko z nadwrażliwością na bodźce unika dotyku, nie chce nosić niektórych ubrań, drażnią je intensywne zapachy. Z kolei chory z obniżoną wrażliwością ignoruje ból i poszukuje silnych doświadczeń zmysłowych. Podobnie jest z aktywnością ruchową – przejawia się nadpobudliwością lub przeciwnie niską aktywnością fizyczną i szybkim męczeniem się.

Zauważenie takich objawów u dziecka warto skonsultować ze specjalistą i w razie potrzeby podjąć terapię.