ADHD u dorosłych

ADHD zdefiniować można jako zespół nadpobudliwości ruchowej z deficytem uwagi. W przeważającej części krajów Europy objawy tego zaburzenia u osób dorosłych rozpoznaje się od niedawna, w związku z czym można przypuszczać, że spora część pacjentów nie została nigdy zdiagnozowana, a co za tym idzie – objęta stosowanym programem leczenia i opieką psychologiczną.

Przyczyny ADHD

• Genetyczne – zaburzenie to występuje rodzinnie. Badania wskazują, że 20 procent rodziców dzieci z syndromem ADHD cierpi na nie
• Środowiskowe, występujące w interakcji z czynnikami genetycznymi. Zaliczyć można do nich między innymi czynniki prenatalne takie, jak wysokie ciśnienie krwi matki, przedwczesny poród czy niska masa urodzeniowa dziecka)

Zarówno u dzieci, jak i u dorosłych z ADHD mamy do czynienia z zaburzeniami czynności mózgu. Syndrom ten nie wynika z czynników psychogennych czy błędów wychowawczych – mogą one wyłącznie nasilić objawy, lecz nie są ich pierwotną przyczyną.

Rozpoznanie ADHD u osób dorosłych

Rozpoznanie objawów ADHD u dorosłych jest o tyle trudne, iż ich obraz kliniczny choroby zmienia się wraz z wiekiem. O ile u najmłodszych pacjentów dominuje nadmierna ruchliwość, u dorosłych zaobserwować można objawy takie, jak rozproszenie uwagi czy wewnętrzny niepokój. Takie osoby są niekiedy uznawane przez otoczenie za niesystematyczne, źle zorganizowane, drażliwe.

Główne objawy ADHD u dorosłych

Zespół ADHD jest stanem klinicznym, któremu towarzyszy szerokie spektrum objawów występujących na trzech głównych obszarach – ruchowym, poznawczym oraz emocjonalnym. W ramach pierwszego obserwuje się nadmierną aktywność i gestykulację, drugiego – zaburzenia koncentracji, brak wytrwałości w trakcie wykonywania zadań, słabe zdolności organizacyjne, zapominanie o codziennych sprawach oraz trudności w podejmowaniu decyzji. Jeśli chodzi natomiast o obszar emocjonalny, charakterystycznymi objawami są tutaj drażliwość, impulsywność, nadmierna ekspresja emocji oraz zmienność nastrojów.

Diagnostyka i leczenie ADHD

Większości osób ADHD kojarzy się z problemami wieku dziecięcego, jako że objawy zaburzeń hiperkinetycznych widoczne są najczęściej w ciągu pierwszych pięciu lat życia. Schorzenie to dotyczy zwykle chłopców. Jak pokazały badania, u 60 procent pacjentów opisywane zaburzenie utrzymuje się w okresie dojrzewania i dorosłości. Może ono przybierać formę pełnoobjawową lub utrzymywać się w postaci częściowej remisji.

Na szczęście, dostępne są już stosowne metody mające na celu diagnozowanie i leczenie ADHD u dorosłych. Diagnostyka zaburzenia musi obejmować okres dzieciństwa.

Taka terapia powinna mieć charakter kompleksowy i obejmować zarówno farmakoterapię, jak i terapię poznawczo behawioralną opierającą się o uczenie pożądanych zachowań. Ważną rolę odgrywa tu również terapia rodzin – w leczeniu winni uczestniczyć wszyscy jej członkowie, jako że problem dotyczy każdego z nich.